Festung Breslau 1945 täglich

wojenna kronika zagłady

Broń podczas wojny na Pacyfiku

Aktualizacja: 2021-04-01

Powrót do strony głównej Bloga

Kamikaze

Jako Europejczycy Japonię kojarzymy z pewnych ekstremów. Na pewno od początku kontaktów z Japonią miała w Europię opinię wysokiej cywilizacji. Wyrafinowanie sztuki i rzemiosła, ogromny wpływ mody japońszczyzny na sztukę europejską i to od baroku. Z drugiej strony niepojęte w Europie zjawiska takie jak seppuku czy kamikaze. Owszem ataki samobójcze czy samobójstwa honorowe również się zdarzały w Europie, ale nigdy nie były tak sformalizowane czy masowe. Hilerowcy, także żołnierze popełniali samobójstwa w obliczu klęski, ale ataki banzai się nie zdarzały, a kamikaze mialo marginalne znaczenie.

W przypadku kamikaze nie jest to jednak jak można by sądzić kwestia wyłącznie kultury. W tej metodologii walki zawiera się racjonalne jądro. Jak to wyliczył Bernhard Kast, historyk najbardziej znany z prowadzenia kanału YT "Military History Visualized" - w podlinowanym poniżej filmie "Kamikaze Tactics - Insane or Rational?" wg wyliczeń amerykańskich od lata 1944 skuteczność obrony plot okrętów US Navy wzrosła tak bardzo, że dla uzyskania 5 trafień (a żadne z nich nie dawało gwarancji zatopienia okrętu) trzeba było wysłać na misję 120 samolotów z czego tracono 88. Tymczasem w przypadku ataku kamikaze było to 56 maszyn. Co prawda 100% z nich tracono, ale i tak było to ponad 30 pilotów i maszyn mniej niż w przypadku ataku konwencjonalnego. Do tego trzeba dodać mniejsze wymagania szkoleniowe wobec pilotów i niższy koszt ich samolotów oraz misji. Konwencjonalna taktyka była bardziej samobójcza i kosztowna niż taktyka wprost samobójcza. Takie były koszty wojny. Wbrew pozorom kamikaze to była racjonalna odpowiedż na przewagę US Army.

Do tego skuteczność kamikaze można było podnieść stosując odpowiednią taktyke ataku, tzn rozpraszając grupę bojową i dokonując nieskoordynowanego, ciągłego ataku z wielu stron, z pułapu trudnego dla radarów i samolotów osłony, czyli z góry lub tuż nad poziomem wody. Zdarzały się ataki mieszane. Takki charakter miał pierwszy atak Kikusui (jap. "Woda z chryzantem" - czyli sake), w którym wzięło udział 355 samolotów kamikaze i 244 zwykłych samolotów bojowych.

Taki charakter miała cała wojna prowadzona przez Japonię wojna przynajmniej od Peleliu (wrzesień-listopad 1944) celem już nie było pokonanie nieprzyjacielskiego wojska czy choćby zatrzymanie amerykakńskiego ataku, ale wciągnięcie żołnierzy wroga w wyniszczający, długotrwały bój trwający dopóki chhć jeden japoński żołnierz jest w stanie walczyć.

Może to być skutek słabości japońskiej floty w tamtym okresie ale w okresie bitwy o Okinawę skuteczność ataków samobójczych była wysoka w porównaniu z wojną konwencjonalną. W ciagu całej bitwy zniszczono 4 tys japońskich samolotów z tego 1900 to były kamikaze. Przeprowadzono 10 dużych ataków kamikaze, czyli na każdy wypadało średnio 190 samolotów wysłanych z misją samobójczą. Wszystkie były skierowane na samoloty. Na 28 zatopionych i 225 poważnie uszkodzonych okrętów odpowiednio 26 i 164 to były ofiary kamikaze.

Kokoku Heiki / Broń Cesarza

W sierpniu 1944 japońska Marynarka opracowała plan walki samolotami kamikaze. Nazwano je ogólnym określeniem Kokoku Heiki (pl. Broń Cesarza). Dzieliły się na trzy kategorie:

  • Kokoku Heiki Go 1 / Broń Cesarza Nr 1: istniejące już samoloty tłokowe zdolne do przenoszenia ładunku 800 kg (Yokosuka D4Y Suisei, Nakajima B6N Tenzan, Kawanishi N1K)
  • Kokoku Heiki Go 2: projektowane i budowane samoloty z napędem odrzutowym i rakietowym na różnych etapach realizacji dostosowane do taktyki kamikaze
  • Kokoku Heiki Go 3: określane też jako Tokubetsu Kogeki-tai (pl. specjalne samoloty uderzeniowe) nie nadające się do walki lotniczej planowane samoloty, czy raczej jednorazowe latające bomby, uproszczona konstrukcja, łatwość w pilotażu i masowej produkcji, zarówno tłokowe (Nakajima Ki-115) jak i odrzutowe (Kawanishi Baika)

B-29

Wojna na Pacyfiku to przede wszystkim odległości, dla porównania:

  • Bretania - NY 5,5 tys km (ale Azory - Nowa Funlandia to 2,3 tys km, a Nowa Funlandia - Irlandia to 3,2 tys km)
  • SF Tokio 8 tys km
  • Alaska Tokio 5 tys km
  • Australia Tokio 5 tys km
  • Mariany Tokio 2,4 tys km
  • Chengdu (Qionglai Air Base) 3,3 tys km
  • SF Hawaje 3,8 tys km
  • Atol Ulithi Tokio 2,9 tys km
  • SF Atol Ulithi 10 tys km
  • Hawaje Atol Ulithi 7 tys km
  • Hawaje Mariany 6,2 tys km

Już sama wielkość to pokazuje. Rozpiętość skrzydeł: B-25 20 m, B-17 32 m, B-24 34 m, natomiast B-29 43 m.

Jak bardzo przełomowym bombowcem był B-29 widać na poniższym porównaniu. Dwie uwagi:

  • podane dane mają charakter przybliżony
  • obydwa zbliżone osiągami samoloty nie mają znaczenia: Pe-8 powstało niecałe 100 sztuk, He 177 zaś był fatalną konstrukcją, Niemcy włożyli dwa silniki do jednej obudowy, co skutkowało przegrzewaniem się i zapalaniem silnika, stąd opinia "latającej trumny".
bombowieczasięgudźwig
Junkers Ju-521300 km1500 kg
Dornier Do 171500 km1100 kg
Junkers Ju 881800 km2000 kg
de Havilland Mosquito2000 km1800 kg
North American B-25 Mitchell2200 km1400 kg
Consolidated B-24 Liberator2500 km1200 kg do 3600 kg
Handley Page Halifax2600 km5000 kg (potem 6500 kg)
Dornier Do 2172400 km4000 kg
Avro Lancaster2700 km6300 kg
Heinkel He 1112800 km2500 kg
Consolidated B-24 Liberator2500 km1200 do 3600 kg
Boeing B-17 Flying Fortress2900 km4300 kg
Heinkel He 177 Greif5500 km7000 kg
Pe-85600 km4000 - 5000 kg
Boeing B-29 Superfortress9000 km2300 kg do 9100 kg
  • 28 marca powołanie XX Bomber Command w Kharagpur Indie.
  • 10 kwietnia 1944 wyznaczenie 58th Bombardment Wing (Very Heavy) of the XX Bomber Command do Operacji Matterhorn.
  • 5 czerwca 1944 pierwszy atak z Indii na kolej Makasan w Bangkoku.
  • Chiny bazy w Kwanghan, Kuinglai, Hsinching i Pengshan.
  • Noc 14/15 czerwca 1944 pierwszy atak z Chin na Japonię: zakłady metalowe w Yawata na Kiusiu.
  • Chengdu, Operation Matterhorn,
  • W grudniu decyzja o przeniesieniu na Mariany.
  • 15 stycznia ostatni atak na Tajwan.

Ogółem wyprodukowano ich prawie 4 tys egzemplarzy. Były w służbie do 1960. Zostały zastąpione najpierw przez pierwszy seryjnie produkowany amerykański bombowiec naddźwiękowy Boeing B-47 Stratojet, a potem przez B-52.

Na podstawie czterech samolotów, które awaryjnie wylądowały w sowietach powstała jego wierna kopia - Tu-4.

Japoński program atomowy

Szefem japońskiego programu atomowego był dr Yoshio Nishina, współpracownik Nielsa Bohra oraz współtwórca formuły Kleina–Nishiny. W 1931 stworzył ośrodek badań naukowych w Instytucie RIKEN w Tokio. W 1937 zudował tam pierwszy cyklotron o średnicy 15 m (był to pierszy cyklotron poza USA i drugi na świecie). Rok później Japonia kupiła cyklotron w UCal Berkeley.

W 1939 wywnioskował potencjalne wojskowe zastosowanie badań. W 1941 powołano ośrodek badawczy zatrudniający ponad setkę badaczy, ulokowany w pionie badawczym lotnictwa wojskowego. Równolegle takimi badaniami zainteresowała się Marynarka, ale uznali to za nierealne nawet dla USA i zamiast tego skupili się na radarach.

Projekt badawczy Ni-Go w RIKEN miał na celu uzyskanie czystego uranu 235 w procesie dyfuzji termicznej, do lutego 1945 uzyskali niewielką ilość materiału, ale laboratorium zostalo zniszczone podczas bombardowania Tokio 9 marca 1945.

Japończycy usiłowali pozyskać rudę uranową. Niemcy wyslali im rudę w ubocie U-234, ale ten został zatopiony.

Projekt F-Go był realizowany pod auspicjami Marynarki i kierownictwem Bunsaku Arakatsu na uniwersytecie cesarskim w Kioto. W zespole Arakatsy byl m in Hideki Yukawa, który w 1949 został pierwszym japońskim fizykiem noblistą. Do zakończenia wojny udało im się zaprojektować wirówkę.

W 1926 przemysłowiec Jun Noguchi rozpoczął produkcję amoniaku do nawozów sztucznych w Konan w Korei. Podczas tej produkcji wytwarzał ciężką wodę. Fu-Go mial dostawać 20 gramów tej wody miesięcznie, ale nie ma żadnych potwierdzonych informacji, żeby jej używali.

Kryptografia

Amerykańską służbą kryptologiczną był Signal Intelligence Service (SIS). Od 1943 do września 1945 używająca nazwy Signal Security Agency. Potem przemianowane na Army Security Agency. Jeszcze przed wojną potrafili czytać japońskie szyfry, sowiecki system złamali dopiero w grudniu 1946 (Venona project).

Japończycy zaówno w służbach dyplomatycznych jak i w marynarce i wojsku używali własnej wersji niemieckiej Enigmy. Ich pierwszym urządzeniem była Maszyna Szyfrująca Typ A (znana też jako Maszyna Do Pisania Europejskich Znaków Systemu 91 - nazwa ta bierze się z roku wprowadzenia do służby, 1931 to w japońskim kalendarzu 2591). Amerykanie nazywali ją Red. Była prosta i nieskuteczna. Została złamana już w 1935.

Po nawiązaniu bliższych kontaktów z Niemcami stworzyli własną wersję Enigmy. Nazwali ją Maszyną Szyfrującą Typ B (aka System 97), Amerykanie dali jej nazwę kodową Purple. Odziedziczyła błędy Typu A co znakomicie ułatwiło jej złamanie. Co interesujące Amerykanie dokonali tego nie mając żadnych danych wywiadowczych co do konstrukcji. Na podstawie samego tylko szyfru pod koniec 1940 skonstruowali odwrotną inżynierią własną maszynę - analog. Takim właśnie analogiem dysponowała jednostka Cast.

Czytali japoński szyfr dyplomatyczny. W zaledwie 4 dni złamali nowy szyfr wojskowy wprowadzony po ataku na Pearl Harbor.

Kryptografia miała ogromny wpływ na przebieg WWII - widzimy przede wszystkim zdecydowaną asymetrię. Brytyjczycy i Amerykanie czytali niemieckie i japońskie szyfry, o czym ani Niemcy ani Japończycy do końca wojny nie wiedzieli. Sowieci złamali japoński system rok po Amerykanach, pod koniec 1941, dzięki czemu (plus Sorge) wiedzieli, że Japonia ich nie zaatakuje. Umożliwiło to w decydującym momencie w grudniu 1941 przesunięcie z Syberii jednostek pancernych do obrony Moskwy.

Niemcy ostrzegali Japończyków że ich kryptosystem został ujawniony. W kwietniu 1941 niemiecka ambasada w Waszyngtonie poinformowała Ribbentropa, że z absolutnie pewnego źródła dowiedziała się, że Amerykanie czytają japońskie meldunki. Tym źródłem prawdopodobnie był ówczesny sowiecki ambasador, który doszedł do tego drogą dedukcji. Japończycy jednak uznali, że ich system nie ma słabości i nawet nie próbowali go udoskonalać.

Samoloty odrzutowe

Nakajima J9Y Kikka

Pierwotnie planowany jako Nakajima Maru-Ten. Kopia Me 262, trochę mniejszy samolot o z założenia gorszych osiągach. Składane skrzydła, żeby można go było ukrywać. Silnik kopia BMW 003 - Ishikawajima Ne-20. Oblot 7 sierpnia 1945. Kikka to kwiat pomarańczy.

Początkowo miał być myśliwcem, ale Marynarka zmieniła przeznaczenie na kamikaze.

Zdołano ukończyć dwa prototypy.

Równolegle prowdzono prace nad wersją myśliwską tego samolotu Nakajima Ki-201. Zakończyły się na etapie planów.

Kawanishi Baika

W zasadzie jest to załogowa wersja niemieckiej bomby latającej V1 przeznaczona do misji kamikaze (Reichenberg).

Mitsubishi J8M Shūsui

Wiosną 1944 Japończycy kupili licencję na samolot rakietowy Me 163B Komet za niebagatelną kwotę 20 mln RM. W umowie było dostarczenie kompletnego samolotu, dokumentacji i trzech silników.

  • Pierwsza próba transportu odbyła się na pokładzie japonskiego okrętu RO-501, który opuscił Kilonię 30 marca 1944 i 13 maja został zatopiony na Atlantyku przez USS Bogue.
  • Kolejny okręt wiozący Kometę: U-864 został 9 lutego 1945 zatopiony u wybrzeży Norwegii przez brytyjski HMS Venturer

Mimo niepowodzeń Japończycy kontynuowali pracę nad swoją wersją Kometa - Mitsubishi J8M Shūsui (Ki-200) (pl. "jesienna woda" poetyckie określenie zimnej stali). Podczas oblotu rakietowego myśliwca silnik przestał działać samolot się rozbił a pilot zginął.

Przystąpiono do produkcji seryjnej i wyprodukowano 7 tych samolotów. Nie wzięły udziału w wojnie. Jeden wpadł w ręce US Army i został wywieziony do USA.

Jinryū

Kopia Nattera - Mizuno Shinryu / Jinryū (pl. Boski Smok) przeznaczony do ataków samobójczych. W lipcu 1945 dbyły się próby w locie wyholowanych szybowców w układzie kaczki. Nie doszło do wyposażenia ich w rakiety startowe, ani nawet do uściślenia taktyki walki. Jako potencjalny cel rozważano przede wszystkim B-29 i okręty.

Yokosuka MXY-7 Ohka "Baka"

Mitsuo Ohta współpracując z Instytutem Badań Lotniczych Uniwersytetu Tokijskiego opracował broń, która zainteresowała Marynarkę japońską. Był to samolot rakietowy kamikaze osiągający prędkość ponad 650 km/h i zasięgu 37 km. Ładunkiem było 1200 kg amonalu (ładunek wybuchowy często stosowany w torpedach, minach morskich i bombach głębinowych).

Najpopularniejszy był Model 11 napędzany silnikiem rakietowym na paliwo stałe Navy Type 4 Mark 1 Model 20. Taki napęd miał dwie wady: trudno jest regulować prędkość pocisku, no i przede wszystkim ma on niewielki zasięg co powodowało, że musiały zostać przetransportowane na pole walki przez bombowiec. Japończycy starali się rozwiązać te problemy konstruując silniki odrzutowe.

Na producenta wybrano Ishikawajima (IHI). Pierwszy: Tsu-11 był motorjetem, tzn zwykły silnik spalinowy (w tym wypadku kopia niemieckiego Hirth HM 504), tłokowy napędza sprężarkę dostarczającą powietrze do komory spalania silnika odrzutowego. Sprawiał on tyle problemów, że zdecydowano się na kopię niemieckiego BMW 003: Ne 20. Ale i w tym wypadku do końca wojny wyprodukowano zaledwie kilka egzemplarzy.

Tak więc ostatecznie rozwój Ohka zakończył się na rakiecie. Były najczęściej podwieszane pod bombowce Mitsubishi G4M2e Model 24J nazywane przez aliantów "Betty". Po odczepieniu pilot Ohki jakis czas leciał bez napędu, dopiero w strefie celu uruchamiał silniki rakietowe, albo wszystkie trzy naraz albo po kolei.

Ohki były używane tylko podczas bitwy o Okinawę. Pierwszy raz zatakowały 1 kwietnia, ale nie spowodowały żadnych istotnych zniszczeń.

12 kwietnia 1945 zatopiły niszczyciel USS Mannert L. Abele biorący udział w bitwie o Okinawę. Był to jedyny zatopiony przez nie okręt.

Zaatakowały jeszcze 14, 20 i 28 kwietnia nie powodując zniszczeń. 4 maja zniszczenia na niszczycielu USS Schea. 11 maja poważnie zniszczyły USS Hugh W. Hadley. Kolejny atak 25 maja nie przyniósł rezultatów. Ostatni atak miał miejsce 22 czerwca.

Podsumowując: na potrzeby bitwy Japończycy dysponowali 300 samolotami Ohka. Użyli 74 z czego 56 zostało zniszczonych podczas transportu lub ataku. W sumie do końca wojny zatopiły jeden, zniszczyły kompletnie trzy kolejne okręty i poważnie jeszcze trzy. "Baka" po japońsku oznacza głupi.

Kyushu J7W Shinden

FBTODO

Bomba balonowa Fu-go

10 marca 1945 Japończycy zaatakowali amerykański program atomowy! Do tego niechcący.

W ostatnich dwóch latach wojny wypuścili na Ameryke 9300 papierowych balonów na wodór niosących ładunek 15 lub 17 kg bomb. każdy miał średnicę 10m. Balony te niesione prądem strumieniowym osiagały Ameryke Północną w ciagu trzechh dni. Dzisiaj jeden z nich zaczepił o linię wysokiego napięcia co spowodowało przerwę w dostawie prądu. Wszystkie trzy reaktowy w Hanford stanęły. Ale na krótko.

5 maja 1945 nastąpił jedyny śmiertelny atak bomby balonowej fu-go. Problemem, który dręczył japońskich żołnierzy był fakt, że Ameryka jest poza zasięgiem. Wymyślono więc bomby niesione na balonach które opadając losowo mogły narobić jakieś zniszczenia. Myślano o wysyłaniu okrętów podwodnych - Japończycy mieli takie okręty z samolotami. Było to jednak bardzo skomplikowane i niewiele bomb można było wypuścić. Okazało się jednak, że na wysokości ok 10 km istnieją prądy powietrzne (polarny prąd strumieniowy) pozwalające przerzucić balony tak daleko na wschód z Japonii. Od listopada 1944 do kwietnia 1945 wysłano prawie 10 tys tych bomb. Dziś w Oregonie na taką bombę leżącą od kilku dni na ziemi natknęli się uczestnicy pikniku, zginęła ciężarna żona pastora i pięcioro dzieci ze szkółki niedzielnej. Były to jedyne ofiary śmiertelne działań wojennych na terenie USA.

Podobną operację (Operation Outward) przeprowadzili Brytyjczycy w latach 1940-44. Wysłali na Niemcy w sumie 99 tys niepotrzebnych już balonów meteorologicznych o średnicy 2,5 m. Część z nich miała ładunki wybuchowe i zapalające, ale połowa wlekła 200 m drutu. Liczyli na wywołanie awarii sieci energetycznej. Rezultaty można było ocenić dopiero po wojnie i wtedy się okazało, że kampania była bardzo skuteczna i spowodowała wiele zniszczeń. Sstosunek kosztów do strat npla wynosi 1/5.

Misje okrętów podwodnych Niemcy - Japonia

Yanagi

Rejsy japońskich okrętów podwodnych do Niemiec określano mianem misji Yanagi. Ze względu na dystans i konieczność przebycia akewnów pod kontrolą wroga było to najbardziej niebezpieczne zadanie. Celem tych misji była wymiana technologii, a konkretnie przywiezienie niemieckiej techniki do Japonii.

Alianci zdając sobie sprawę z wagi tych misji, tropili je i niszczyli za wszelką cenę.

I-29

W listopadzie 1943 wypłynął z Kure do Singapuru wziąć ładunek cynku, tungstenu, kauczuku i chininy. W grudniu wypłynął do okupowanej przez Niemcy Francji. W marcu 1944 Zatoka Biskajska. Dotarł do Lorient.

W kwietniu 1944 opuścił Lorient majac na pokładzie silnik rakietowy Walter HWK 109-509 (używany w Messerschmitt Me 163 Komet i Bachem Ba 349) i plany Me 262 i Me 163. Dotarł do Singapuru w lipcu, ale 26 lipca 1944 został zatopiony w drodze do Japoni wraz z ładunkiem przez amerykański okręt podowdny USS Sawfish.

I-30

W kwietniu 1942 wypłynął z Kure, z ładunkiem miki i szelaku oraz planami torpedy parogazowej wz. 91. W sierpniu dotarł do Lorient. Jeszcze tego samego miesiąca opuścił Lorient z planami oraz kompletnym radarem Würzburg, ośmioma torpedami pięcioma sterownikami torped, działami ppanc, diamentami i 50 maszynami Enigma. Do Singapuru dotarł w październiku.

Po opuszczeniu portu wpadł na minę i zatonął, większość ładunku przepadła.

I-8

W czerwcu 1943 wypłynął z Kure z planami torpedy wz. 95, samolotu rozpoznawczego oraz sprzętem podwodnym. Zabrał też cynę, kauczuk i chininę w singapurze. Wziął na pokład załogę 48 marynarzy, którzy mieli sprowadzić do Japonii U-1224, przeznaczony do odwrotnej inżynierii.

31 sierpnia 1943 wpłynął do bazy w Brest (Francja). 8 października opuścił Brest zabierając w ładunku: karabiny maszynowe, celowniki do bombowców i plot, silnik torpedowy Daimler-Benz, torpedy elektryczne, chronometry, radary, sonary oraz penicylinę. Na pokładzie był też admirał Yokoi attaché Marynarki japońskiej w Berlinie od 1940, trzej niemieccy oficerowie i czterech specjalistów od radaru i hydrofonów. 5 grudnia dotarł do Singapuru, 21 grudnia 1943 w Kure.

31 marca 1945 zatopiony k Okinawy z całą załogą przez amerykański niszczyciel USS Morrison.

I-34

W październiku 1943 opuścił Kure i skierował się do Singapuru, gdzie załadował się cyną, tungstenem, kauczukiem i opium. 11 listopada 1943 zatopiony przez brytyjski okręt podwodny HMS Taurus w Cieśninie Malakka.

I-52

W marcu 1944 opuścił Kure z ładunkiem metalu (m in złoto) i zespołem techników, którzy mieli poznać niemiecką technikę plot. Zatrzymał się w Singapurze, żeby wziąć ładunek kauczuku i opium. Podczas rendezvou z U 530 23 czerwca 1944 spostrzeżony przez wyposażony w radar Grumman TBF Avenger z USS Bogue i zatopiony akustycznymi torpedami samonaprowadzającymi Mark 24 Fido.

Podobno w drodze powrotnej miał zabrać ładunek tlenku uranu.

To była ostatnia misja Yanagi.

U 180

Od lutego do czerwca 1943 płynął z Kilonii na Ocean Indyjski gdzie spotkał się z japońskim I-29. Przewoził Subasha Chandra Bose, późniejszego przywódcę Indyjskiej Armii Narodowej i odebrał 2 tony złota przywiezione z Penang jako zapłatę za dostarczone do Japonii dobra.

U-511 / RO-500

W maju 1943 wyypłynął z Lorient, w sierpniu dotarł do Kure. Jako "Marco Polo I" został przekazany Japończykom i służył jako RO-500.

U 195

Typ IX D1. Podczas drugiej misji opuścił Bordeaux 20 sierpnia 1944. Przewoził części 12 rakiet V2 i być może tlenek uranu, o który w czerwcu 1943 prosił generał Toranouke Kawashima. 28 grudnia dotarł do Dżakarty (Indonezja). Trzecia misja 19 stycznia do 4 marca 1945 Ocean Indyjski i wybrzeża Madagaskaru. Relokacja 5-7 marca do Surabaja (Jawa).

6 maja w Surabaja przejęty przez Japonię, na służbie japońskiej od 15 lipca jako I-506. Załoga niemiecka internowana.

15 lutego 1946 zatopiony w ramach Operacji Scuppered (azjatycki odpowiednik przeprowadzanej w Europie Opeacji Deadlight zatopienia po wojnie niemieckich u-bootów, zatopiono 116 ze 156 ocalałych ubootów).

U 1224 / RO-501

W lutym 1944 jako 'Marco Polo II' przekazany Japończykom w Kilonii jako RO-501. Japońska załoga skierowała go na spotkanie z I-8 dla uzupełnienia paliwa i potem do Penang z ładunkiem cennych metali, szkłem optycznym, planami u-boota typu IX i Messerschmitt Me 163 Komet.

13 maja 1944 w okolicy Wysp Zielonego Przylądka został rozpoznany i zatopiony przez USS Francis M. Robinson z grupy USS Bogue.

U 219

Typ X B. W Bordeaux przebudowany na podwodny transportowiec, wzmocniono plot, dodano chrapy a szachty minowe przerobiono na ładownie. Wypłynął z Bordeaux 23 sierpnia 1944 kierując się na Ocean Indyjski. Przewoził V2. 12 grudnia wpłynął do portu w Dżakarcie (Indonezja).

Po kapitulacji Niemiec przejęty przez Japończyków i od od 15 lipca 1945 roku służył jako I-505. W sierpniu 1945 skapitulował w Dżakarcie. W lutym 1946 zatopiony w ramach Operacji Scuppered.

U-864

Typ IX. Wypłynął 5 grudnia z Bergen (Kristiansand?) i wykonywał tajną operację o kryptonimie Ceasar, był to priorytetowy transport niemieckiej techniki wojennej do Japonii, m in plany Me 262 i prawie 2 tys pojemników z rtęcią. Japończyków szczególnie interesowały silniki odrzutowe i zapalniki. Dlatego na pokładzie było kilku naukowców niemieckich i japońskich. Inżynierowie Messerschmitta: Rolf von Chlingensperg i Riclef Schomerus, Toshio Nakai specjalista od paliw i Tadao Yamoto od torped. W ładowni znajdował się m in Me 163B Komet.

Z powodu awarii chrap musiał wrócić do Bergen, tam naprawa się opóźniła z powodu bombardowania. Dopiero 6 lutego wypłynął ponownie. 9 lutego 1945 u wybrzeży Norwegii zatopiony przez brytyjski HMS Venturer.

Jest to jedyny znany przypadek w historii zatopienia zanurzonego okrętu podwodnego przez inny zanurzony okręt podwodny.

Zatopienie nie było przypadkiem. Brytyjczycy wiedzieli o operacji Ceasar z dekryptażu Enigmy i za wszelką cenę chcieli zatrzymać transfer technologii do Japonii. HMS Venturer od dłuższego czasu przez peryskop obserwował wyjście z portu i 9 grudnia jego hydrofony (nie używano aktywnego sonaru) namierzył wychodzącego z portu uboota, przez peryskop dostrzeżono jej peryskop. Okazało się, że chrapy nadal nie działają i wezwał eskortę. Wkrótce potem, ale zanim przybyła eskorta Niemcy spostrzegli, że są namierzani i zaczął się długi 3-godzinny pojedynek podwodny mający na celu zajęcie dogodnej pozycji strzeleckiej. Kiedy w końcu Venturer wytrzelił cztery torpedy kapitan uboota wyda rozkaz ucieczki w głębiny, trzy torpedy chybiły celu, czwarta była śmiertelna. Cała załoga, 73 marynarzy, uboota zginęła. Venturer długo obserwował powierzchnię wody. Zwyciestwa dowiodła rozlana na powierzchni ogromna plama ropy. Nie było rozbitków.

W 2003 wrak został zlokalizowany przez Norwegów. Wtedy okazało się, że znajdujące się na pokładzie 1857 stalowe butle z rtęcią rtęcią są już poważnie uszkodzone przez rdzę, rocznie do morza wydostaje się 4 kilo rtęci poważnie zatruwając ekostystem. Były propozycje by podnieść wrak, ale w 2018 rząd Norwegii zadecydował, żeby pogrzebać wrak w betonowym sarkofagu.

U 234

25 marca 1945 z Kilonii (Kristiansand?) wypłynął U 234 (typ X) i po dwóch dniach dotarł do Kristiansand w Norwegii. Jego misja była ściśle tajna i płynął przez Atlantyk zachowując ciszę radiową.

Po kapitulacji Niemiec wszystkie jednostki morskie otrzymały rozkaz poddania się do niewoli. Do U 234 ten rozkaz dotarł dopiero 10 maja. Kapitan postąpił zgodnie z rozkazem, zgłosił swoją pozycję i wywiesił czarną flagę na peryskopie.

Okręt ten wiózł strategiczny ładunek do Japonii: ponad pół tony tlenku uranu dla japońskiego programu atomowego (1210 ton?), bombę kierowana Hs 293, plany Me 262, elektrycznej torpedy i innych nowych typów broni oraz 5 mln dolarów. Na pokładzie byli również niemieccy eksperci od lotnictwa i broni rakietowych oraz dwóch japońskich oficerów specjalistów od budownictwa okrętowego i lotniczego.

Na wieść o kapitulacji Japończycy popełnili samobójstwo przedawkowując środki nasenne.

Japoński Tygrys

FBTODO

In April 1943 the Japanese sent 12 army officers led by Colonel Ishide to Germany to inspect and test their latest tank designs. The Japanese where quite impressed and negotiated to buy four of the tanks and their related documents and blueprints, the PzKfw III Ausf.J, PzKfw III Ausf.N, PzKfw V Panther Ausf.D and PzKfw VI Tiger. They hoped that they could be reverse engineered and the technology incorporated into Japanese designs. One of the PzKfw III's was dissembled and along with the documents transported back to Japan via submarine. February 1944 the Tiger tank was moved to Bordeaux in France so it could be prepared for transport. With the worsening war situation and then the Allied Landings in France it became impossible to transport the tank to Japan. In September 1944 the Japanese decided to give the tank back to the Germans where it was soon destroyed fighting in Belgium.

During World War II, Imperial Japan’s forces put an emphasis on naval and aerial warfare due to islands separated by water. Although Japan had a number of tanks they were never the main focus of the military. However, the threat of an Allied invasion of the Japanese mainland was ever present and Japan wanted to make sure they were prepared with the best tanks around.

Arguably the best tanks of WWII were the German tanks used by Nazi Germany’s forces in the Blitzkrieg. So in 1943, a group of Imperial Japanese officers was dispatched to Germany to inspect their selection of tanks. The group’s leader Colonel Ishide was impressed by the performance of the Tiger tanks and purchased four of them as well as technical documents to construct them.

However, large tanks were met with large problems by the forces of Imperial Japan. The most ever-present issue was transporting a 30-ton tank to a combat zone were are typically divided by islands. Also considering the terrain of combat zones in the Pacific which has the likely chance to be rainy and muddy would be less than ideal for large tanks.

Only one German Tiger tank was set to be sent to the Japanese via submarine but worsening war conditions prevented it from being delivered and was later destroyed by Allied Forces in Belgium. There was a possibility that the Japanese Military could have been in possession of Tiger Tanks. Although it wouldn’t have done much for them since an invasion of the Japanese mainland never came to be.

Kempeitai

Japońska żandarmeria wojskowa 1881-1945 Japońskiej Armii Cesarskiej. Pełniła również funkcje tajnej policji politycznej oraz służby kontrwywiadu. Główne narzędzie terroru, porównywana z gestapo.

Jednostka 731

Tajna jednostka badawcza armii japońskej zajmująca się zakazanymi broniami biologicznymi i chemicznymi. Zbrodniczy charakter, eksperymenty na ludziach.

Powstała w 1932 w bezpiecznej odległości od Wysp Japońskich w zajętej w 1931 Mandżurii, w Pinfang (k Harbin) pod przykryciem oddziału uzdatniania wody; oficjalnie Oddział Przeciwdziałania Epidemii i Uzdatniania Wody Armii Kwantuńskiej. Działała pod kontrolą Kempeitai, która dostarczała ludzi do eksperymentów (głównie Chińczycy, Mandżurowie, Koreańczycy, Rosjanie), nazywanych przez załogę jednostki "maruta" (pl kłoda) - Wydział Dostarczania Materiału Ludzkiego.

Początkowo trzymano ich w twierdzy Zhongma, ale w 1936 doszło do buntu i ucieczki, przeniesiono jednostkę do Pingfang.

Założyciel generał Shirō Ishii, naczelny lekarz Armii Kwantuńskiej (po wojnie pracował dla USA):

Misją od Boga każdego medyka jest blokowanie choroby i jej eliminacja, lecz zadanie, nad którym będziemy tu pracować, jest całkowitą odwrotnością tej reguły

Wiwisekcje, wywoływanie chorób, trucie fosgenem lub cyjankiem potasu, zakażanie wąglikiem, symulowanie obrażeń wojennych, wywoływanie udarów, zawałów serca, aborcje. Testowano nowe rodzaje broni takie jak granaty czy miotacze ognia. Każda śmierć była obserwowana i dokumentowana.

Szczątki kremowano, prochy wsypywano do rzeki Sungari.

W czerwcu i lipcu 1942 Japończycy w prowincji Zhejiang rozsiewanie zarazków dżumy i cholery w zrzucanych z powietrza woreczków z zakażonymi pchłami i ziarnem, które wabiło szczury roznoszące insekty na ludzi.

Gdy Armia Czerwona wkroczyła do Mandzurii jednostkę zlikwidowano łącznie z więźniami.

W 2018 nazwiska 3607 członków jednostki zostały upublicznione przez Archiwa Narodowe Japonii.

Osiem wydziałów:

  • Wydział 1: wykorzystanie dżumy, cholery, wąglika, tyfusu i gruźlicy; testowane na żywych ludziach w zbudowanym specjalnie do tego celu więzieniu na 400 ludzi
  • Wydział 2: polowe wykorzystanie broni biologicznej, urządzenia do rozsiewania zarazków
  • Wydział 3: produkcja pocisków zawierających środki biologiczne; w Harbinie
  • Wydział 4: produkcja pozostałych środków bojowych
  • Wydział 5: szkolenie personelu
  • Wydziały od 6 do 8: wyposażenie, sprawy medyczne i administracyjne

Terenowe oddziały: 543 (Hailar), 100 (Changchun; eksperymenty z karbunkułem i zatruwaniem żywności), 1644 (Nankin), 1855 (Pekin; metody rozpuszczania ciał chemikaliami), 8604 (Guangzhou; więźniów głodzono, a wybranych zarażano tyfusem i dżumą)

W Anda (koło Harbinu) testowano i produkowano bomby biologiczne. Działały też mniejsze filie na Malajach, Singapurze i Hiroszimie. Czasem eksperymenty przeprowadzano na alianckich jeńcach, w obozach jenieckich na południowo-wschodnim Pacyfiku.

Operacja PX "Kwiaty wiśni w nocy"

W jednostce 731 od grudnia 1944 przy wsparciu Marynarki opracowywano plan "Kwiaty wiśni w nocy", znany także jako PX (nazwa kodowa muszek zarażonych dżumą). Specjalnie w tym celu skonstruowano okręty podwodne serii I-400, które miały na pokładzie składane wodnosamoloty Aichi M6A Seiran. Miały zrzucić na USA, a dokładnie na największe miasta Kalifornii: San Diego, Los Angeles i San Francisco bomby z zarazkami dżumy, tyfusu, dengi i cholery. Po tej misji cała załoga okrętu miała sama się zainfekować i w samobójczym ataku wyjść na ląd.

Zwolennikiem i organizatorem tego ataku był wiceadmirał Jisaburō Ozawa, jeden z najwyższych oficerów Marynarki. Dowodził flotą japońską podczas bitwy na Morzu Filipińskim w czerwcu 1944, od 29 maja 1945 do końca wojny naczelny dowódca Połączonej Floty. W marcu 1945 przygotowania do realizacji Operacji PX zostały zakończone, wszystko było gotowe. Przedstawiono go do realizacji.

Generał Yoshijirō Umezu, w latach 1939-44 naczelny dowóodca Armii Kwantuńskiej, od lipca 1944 szef sztabu armii i najwyższy rangą oficer japoński wstrzymał relizację tego planu. Jak później powiedział:

Jeśli dojdzie to wybuchu wojny biologicznej, jej skala przerośnie rozmiary konfliktu między Japonią a Ameryką; wywiąże się walka ludzkości z bakteriami, która nie będzie miała końca. Japonia narazi się na pogardę całego świata.

I-400

ASM-N-2 Bat

27 maja FBTODO https://en.wikipedia.org/wiki/ASM-N-2_Bat

USS Indianapolis (CA-35)

30 lipca FBTODO https://pl.wikipedia.org/wiki/USS_Indianapolis_(CA-35)


Powrót do strony głównej Bloga